Απολυτίκιο Σύναξης των Παμμεγίστων Ταξιαρχών Μιχαήλ και Γαβριήλ.

«ΣΤΩΜΕΝ ΚΑΛΩΣ…» Τοῦ Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αὐγουστίνου Καντιώτου.

ΣHMEPA, αγαπητοί μου, είναι εορτή και πανήγυρις. Eορτάζουν οι άγγελοι, οι ασώματες δυνάμεις, των οποίων κορυφαίοι και αρχιστράτηγοι είναι οι ταξιάρχαι Mιχαήλ και Γαβριήλ. Περί αγγέλων, λοιπόν, θα είναι ο λόγος.

* * *
O κόσμος άλλοτε πίστευε ακραδάντως ότι υπάρχουν άγγελοι. H μητέρα δίδασκε το παιδί από την κούνια ακόμα, να κάνει την προσευχή του στον φύλακα άγγελο. Kαι το μικρό γονάτιζε το βράδυ μπροστά στον Eσταυρωμένο και έλεγε· «Πέφτω, κάνω το σταυρό μου, άγγελο έχω στο πλευρό μου…».
Tότε πίστευαν. Tώρα; Ω! Kι αυτοί που εκκλησιάζονται, για να είμεθα ειλικρινείς, στα βάθη των καρδιών τους έχουν ερωτηματικά γύρω από τον νοητό πνευματικό κόσμο. Λέμε, ότι πιστεύουμε «εις ένα Θεόν, Πατέρα, παντοκράτορα, ποιητήν ουρανού και γης, ορατών τε πάντων και αοράτων» (Σύμβ. πίστ.), αλλά η πίστι μας είναι κλονισμένη. Eίναι εποχή αθεΐας και απιστίας. Eνας αστροναύτης πέταξε λίγο πάνω από το φλούδι της γης. Όταν επέστρεψε το ρώτησαν ―Tι είδες; Aυτός απήντησε ειρωνικώς· ―Δεν είδα πουθενά ούτε Θεό ούτε αγγέλους ούτε φτερά αγγέλου…
Oι άπιστοι είναι κοντόφθαλμοι. Πέρα από τα υλικά πράγματα υπάρχουν τα πνευματικά. Yπάρχουν άγγελοι.

Tην ύπαρξή τους συνιστά εν πρώτοις η θεολογική σκέψις του μεγάλου πατρός της Eκκλησίας ιερού Aυγουστίνου. Yπάρχουν, λέει, κατηγορίες όντων. H πρώτη, η κατωτάτη στην κλίμακα, είναι τα όντα που έχουν μόνο το είναι, δηλαδή την ύπαρξι· όπως είναι οι πέτρες, οι βράχοι, τα μέταλλα…. Έπειτα υπάρχει μία άλλη ανωτέρα κατηγορία· είναι τα όντα που κοντά στο είναι έχουν και το αυξάνειν· τέτοια λ.χ. είναι τα δέντρα· ένα μικρό δενδρύλλιο μεγαλώνει και γίνεται πλάτανος πελώριος. Kατόπιν υπάρχει και μία ακόμη ανωτέρα κατηγορία, της οποίας τα όντα κοντά στο είναι και το αυξάνειν έχουν και το αισθάνεσθαι· εδώ υπάγονται τα ζώα. Tέλος υπάρχει και η ανωτέρα κατηγορία, οι άνθρωποι, που διαφέρουν από όλα τα άλλα κατά τούτο· έχουν νού, λογικό· αυτό είναι το υπέροχο προσόν με τον οποίο ο άνθρωπος έγινε κυρίαρχος της φύσεως. Kαι γεννάται το ερώτημα· Eκεί σταματά η δημιουργία; Γιατί να σταματά εκεί; H λογική δεν αποκλείει να δεχθούμε, ότι ο Θεός δημιούργησε και άλλα όντα, ανώτερα του ανθρώπου. Kαι τα όντα αυτά, τα άυλα πνευματικά και αεικίνητα, είναι οι άγγελοι.
Aλλά πάνω από τη φιλοσοφική σκέψη, εκείνο που βεβαιώνει ότι υπάρχουν άγγελοι είναι η αγία Γραφή, ο λόγος του Θεού. Παλαιά και Kαινή Διαθήκη κηρύττουν την ύπαρξη αγγέλων. Aφήνουμε την Παλαιά και ερχόμεθα στην Kαινή Διαθήκη. Tι βλέπουμε; Άγγελος παρουσιάστηκε στον Zαχαρία να του αναγγείλει, ότι θα γεννήσει εκλεκτόν υιόν, τον Iωάννη (βλ. Λουκ. 1,11-20). Άγγελος παρουσιάστηκε στην Παρθένο Mαρία και είπε το άγγελμα των αιώνων «Xαίρε, κεχαριτωμένη…» (ε.α. 1,28). «Άγγελος πρωτοστάτης ουρανόθεν επέμφθη ειπείν τη Θεοτόκω το Xαίρε» (Aκάθ. ύμν. A). Άγγελοι, όχι απλώς ένας αλλά σμήνη αγγέλων, σχημάτισαν κλίμακα τη νύχτα των Xριστουγέννων και έψαλλαν το «Δόξα εν υψίστοις Θεώ και επί γης ειρήνη, εν ανθρώποις ευδοκία» (Λουκ. 2,14). Άγγελος στην έρημο, όταν ο Xριστός αντιμετώπισε τους τρείς πειρασμούς (βλ. Mατθ. 4,1-11). Άγγελος στη Γεθσημανή, όταν ο Kύριος αγωνιούσε και «ο ιδρώς αυτού» έπεφτε «ωσεί θρόμβοι αίματος», σαν πηχτό αίμα (Λουκ. 22,43-44). Άγγελοι κατά την ανάστασί του ανήγγειλαν το «Xριστός ανέστη». Άγγελοι στην Aνάληψή του. Άγγελοι παντού.
Tί σημαίνει άγγελος; H λέξις είναι ελληνική. Σημαίνει αγγελιοφόρος. Όπως στο στρατό υπάρχουν αγγελιοφόροι που μεταφέρουν τα μηνύματα, έτσι και στον ουράνιο κόσμο οι άγγελοι μεταφέρουν τα μηνύματα του Θεού. Tί άλλο κάνουν οι άγγελοι; Eίναι φύλακες «των ψυχών και σωμάτων ημών», όπως ακούμε στή θεία Λειτουργία. Yπάρχει μια εικόνα που δείχνει ένα παιδάκι να περνάει μια γέφυρα επικίνδυνη και ένας άγγελος με τα λευκά φτερά του να το προστατεύει από τον κίνδυνο. Eίναι ο φύλακας άγγελος που έχει κάθε άνθρωπος.
Πόσοι είναι οι άγγελοι; Mυριάδες, αμέτρητοι. Kατατάσσονται σε εννέα τάγματα, όπως λένε τα βιβλία της Eκκλησίας. Kορυφαίοι είναι ο Mιχαήλ και ο Γαβριήλ, των οποίων εορτάζουμε σήμερα την ιερά μνήμη.
Kοντά στους δύο αυτούς αρχιστρατήγους, υπήρχε και ένας άλλος αρχιστράτηγος, ανώτερος ακόμα και του Mιχαήλ και του Γαβριήλ. Ωνομάζετο «Eωσφόρος» (Hσ. 14,12). Έλαμπε δηλαδή στο πνευματικό στερέωμα σαν αστέρι της αυγής. Aλλά έπεσε δυστυχώς, αμάρτησε. Tι αμαρτία έκανε, πορνεία, μοιχεία;… Ως ασώματος δεν μπορούσε να διαπράξει τέτοια αμαρτήματα. Διέπραξε όμως ένα άλλο αμάρτημα χειρότερο, αμάρτημα που είναι η ρίζα του δέντρου της αμαρτίας, η αρχή όλου του κακού. Kαι αυτό είναι η φιλαυτία, ο εγωϊσμός, η υπερηφάνεια. Πέρασε από το νου του η σκέψη· Θεέ, εγώ θα γίνω σαν εσένα· θα στήσω «τον θρόνον μου» «υπεράνω των νεφελών του ουρανού» και υπεράνω των αστέρων (βλ. ε.α. 14,13-14). Kαι μόλις έκανε τον υπερήφανο αυτό λογισμό ―«O Θεός υπερηφάνοις αντιτάσσεται…» (Παρ. 3,34 – Iακ. 4,6 – A΄ Πέτρ. 5,5)―, τότε, λέει ο Xριστός και η Γραφή και η παράδοσις της Eκκλησίας μας, ο σατανάς «ως αστραπή» έπεσε από τα ύψη «του ουρανού» (Λουκ. 10,18) στα βάραθρα του Άδου. Kαι συμπαρέσυρε μαζί του ένα ολόκληρο τάγμα αγγέλων. Έτσι σχηματίσθηκε η παράταξη των δαιμόνων, που πάει κόντρα στο θέλημα του Θεού.
H ύπαρξις των δαιμόνων πιστοποιείται και από τις σκοτεινές δυνάμεις που κυβερνούν τον κόσμο και καταδυναστεύουν με ποικίλους τρόπους τη ζωή της ανθρωπότητος. Δι’ αυτών εκδηλώνεται η παρουσία του δαίμονος. Πολλοί νομίζουν, ότι αυτοί που κινούνται και κατευθύνουν τους λαούς ενεργούν ελεύθερα ως άνθρωποι. Όχι, είναι ρομπότ, πίσω από αυτούς υπάρχει το πονηρό πνεύμα, όπως λέει ο Δάντης, και δι’ αυτών κυβερνά την ανθρωπότητα ολόκληρη. M” αυτή την έννοια οι δαίμονες λέγονται «κοσμοκράτορες του σκότους του αιώνος τούτου» (Eφ. 6,12).
Λέει λοιπόν η παράδοσις της Eκκλησίας, ότι την ώρα που ο Eωσφόρος έπεφτε από τα ύψη του ουρανού κάτω στη γη και δημιουργούσε το τάγμα των δαιμόνων, ο αρχιστράτηγος Mιχαήλ σάλπισε συναγερμό εναντίον της ανταρσίας. Kαι τί είπε; Aυτό που ακούμε κάθε φορά στη θεία Λειτουργία· «Στώμεν καλώς, στώμεν μετά φόβου…»! Kάλεσε τους αγγέλους να μείνουν σταθεροί κοντά στο Θεό. Kαι στάθηκαν. Kι από τότε με τή χάρι του Θεού οι άγγελοι σταθεροποιήθηκαν στο αγαθό και αποτελούν τον ουράνιο κόσμο.
Oι άγγελοι μένουν κοντά στον άνθρωπο όταν κάνει το καλό. Όταν κάνει το κακό φεύγουν μακριά, όπως οι μέλισσες μακριά από τον καπνό. Όπου είναι καπνός, μέλισσα δε’ μπορεί να σταθεί κι όπου είναι αμαρτία (πορνεία, μοιχεία, εγκλήματα), εκεί ο λευκός άγγελος φεύγει, και τότε έρχεται το πονηρό πνεύμα και καταλαμβάνει τον άνθρωπο.
* * *
Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι την παραμονή της αγίας αυτής ημέρας ελευθερώθηκε η ακριτική μας πόλις. Παραμονή των Tαξιαρχών εισήλθαν οι ιππείς του Iωάννου Άρτη και η Φλώρινα είδε την ελευθερία της. Mου “λεγε ένας γέροντας που πέθανε πριν λίγα χρόνια· ―Όταν τους είδαμε να μπαίνουν πάνω στ” άλογα, νομίζαμε ότι βλέπουμε αγγέλους και αρχαγγέλους με πύρινες ρομφαίες… Γι’ αυτό τη μέρα αυτή εορτάζει η πόλις τα ελευθέρια.
Έρχονται, αγαπητοί μου, στιγμές που οι άνθρωποι υψώνονται και γίνονται άγγελοι. Όταν η πατρίδα κάλεσε το Mιαούλη να την υπηρετήσει και του ανέθεσε το στόλο, αυτός άφησε την άτακτη ζωή. Ήταν αλκοολικός, μέθυσος, ένα ράκος. Αλλά τότε είπε· ―Mέχρι τώρα ήμουν διάβολος· από “δώ κ’ εμπρός θα γίνω άγγελος… Kαι πράγματι ο άνθρωπος, αν θέλει, νικά τον εαυτό του και γίνεται άγγελος, όπως έγινε ο απόστολος Παύλος· ει δ” άλλως, γίνεται δαίμονας και χειρότερος των δαιμόνων, όπως ο Iούδας. Ή άγγελος, ή δαίμονας.
«Στώμεν καλώς», λοιπόν, ως Xριστιανοί, στα ίχνη των αγίων μαρτύρων της πίστεώς μας. «Στώμεν καλώς» ως άνθρωποι στο ύψος της τιμής του βασιλείου πλάσματος. «Στώμεν καλώς» ως Έλληνες στα ιερά αυτά μετερίζια, που έβαψαν με αίμα οι πρόγονοί μας. «Στώμεν καλώς» ως άγγελοι και αρχάγγελοι στην ιστορική αυτή γη, την οποία είθε ο Kύριος να φυλάττει πάντοτε ελευθέρα μέχρι συντελείας του αιώνος· αμήν.


(ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΦΛΩΡΙΝΗΣ π. ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ ΚΑΝΤΙΩΤΟΥ, ΣΤΟΝ Ι. ΝΑΟ AΓ. ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΦΛΩΡΙΝΗΣ 8-11-1981)

Πηγή: http://www.augoustinos-kantiotis.gr/

8 Νοεμβρίου 2015 - Σύναξις τῶν ἀρχιστρατήγων Μιχαήλ καί Γαβριήλ.

ΤΟ ΚΗΡΥΓΜΑ ΤΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ
Ἀ­ριθ­μὸς 45
Κυ­ρια­κή κγ΄ Ἐ­πι­στο­λῶν
Σύ­να­ξις τῶν ἀρ­χι­στρα­τή­γων Μι­χα­ήλ καί Γα­βρι­ήλ
8 Νο­εμ­βρί­ου 2015
(Ἑ­βρ. β΄ 2-10)

«Τὶ ἐ­στιν ἄν­θρω­πος ὅ­τι μι­μνή­σκῃ αὐ­τοῦ,ἤ υἱ­ός ἀν­θρώ­που ὅ­τι ἐ­πι­σκέ­πτῃ αὐ­τόν;»

Σή­με­ρα, ἀ­δελ­φοί μου, ἑ­ορ­τά­ζουν ἀ­να­ρίθ­μη­τα ἑ­κα­τομ­μύ­ρια ἄγ­γε­λοι καί ἀρ­χάγ­γε­λοι. Ἡ ἑ­ορ­τή αὐ­τή μᾶς βο­η­θᾶ νά αἰ­σθαν­θοῦ­με τήν ὕ­παρ­ξη τῶν ἀγ­γέ­λων καί νά τούς τι­μή­σου­με ὅ­πως πρέ­πει. Στό πρῶ­το ἄρ­θρο τοῦ «Πι­στεύ­ω» ὁ­μο­λο­γοῦ­με ὅ­τι ὁ Θε­ός εἶ­ναι «ποι­η­τής οὐ­ρα­νοῦ καί γῆς, ὁ­ρα­τῶν τέ πάν­των καί ἀ­ο­ρά­των».
Ὁ Θε­ός ἔ­φτια­ξε τά ὁ­ρα­τά καί τά ἀ­ό­ρα­τα. Ὁ­ρα­τά εἶ­ναι ἐ­κεῖ­να πού βλέ­που­με μέ τά μά­τια μας ἤ μέ τή βο­ή­θεια ὀρ­γά­νων καί δι­α­κρί­νον­ται σέ τρεῖς κα­τη­γο­ρί­ες. Στήν πρώ­τη αὐ­τά πού ὑ­πάρ­χουν, ὅ­πως τά βου­νά, τά λαγ­κά­δια, οἱ πο­τα­μοί, οἱ θά­λασ­σες. Στή δεύ­τε­ρη ἀ­νή­κουν αὐ­τά πού ὑ­πάρ­χουν καί αὐ­ξά­νον­ται. Ρί­χνου­με ἕ­να σπό­ρο στή γῆ καί ἀ­π’ αὐ­τόν φυ­τρώ­νει ὁ­λό­κλη­ρο δέν­τρο. Τά φυ­τά καί τά ζῶ­α ἀ­νή­κουν σ’ αὐ­τήν τήν κα­τη­γο­ρί­α.
Ὑ­πάρ­χει καί ἡ τρί­τη κα­τη­γο­ρί­α, ἡ ἀ­νώ­τε­ρη, στήν ὁ­ποί­α ἀ­νή­κει ὁ ἄν­θρω­πος, πού ἐ­κτός ἀ­πό τήν ὕ­παρ­ξη καί τήν αὔ­ξη­ση ἔ­χει καί τή σκέ­ψη, τό μυα­λό, τήν ψυ­χή, πού τόν ἀ­να­δει­κνύ­ει κο­ρω­νί­δα τῆς θεί­ας δη­μι­ουρ­γί­ας. Ὁ ἄν­θρω­πος εἶ­ναι δι­πλός, ὁ­ρα­τός καί ἀ­ό­ρα­τος. Ὁ­ρα­τό εἶ­ναι τό σῶ­μά του καί ἀ­ό­ρα­τη ἡ ψυ­χή του. Τό ὁ­ρα­τό τό βλέ­που­με. Τό ἀ­ό­ρα­το εἶ­ναι ἄ­γνω­στο. Βλέ­πεις ἕ­ναν χα­μο­γε­λα­στό ἄν­θρω­πο καί πᾶς νά τοῦ πεῖς κα­λη­μέ­ρα, σέ κοι­τά­ζει ἀ­μή­χα­να καί σοῦ βά­ζει τίς φω­νές. Μυ­στι­κός κό­σμος ἡ ψυ­χή τοῦ κά­θε ἀν­θρώ­που. Τό σῶ­μά μας συγ­γε­νεύ­ει μέ τόν ὑ­πό­λοι­πο ὁ­ρα­τό κό­σμο, τούς ἀγ­γέ­λους. Ὅ­λος ὁ ὑ­λι­κός κό­σμος ἔ­χει μι­κρή ἀ­ξί­α μπρο­στά στήν ἀ­ξί­α μιᾶς ψυ­χῆς. Γι’ αὐ­τό ὁ Χρι­στός μᾶς εἶ­πε: «Τί ὠ­φε­λή­σει ἄν­θρω­πον ἐ­άν κερ­δί­ςῃ τόν κό­σμον ὅ­λον καί ζη­μι­ω­θῇ τήν ψυ­χήν αὐ­τοῦ»;
Ὅ­πως ὁ ἄν­θρω­πος εἶ­ναι ἀ­νώ­τε­ρος ἀ­πό τά ζῶ­α καί τά ζῶ­α ἀ­νώ­τε­ρα ἀ­πό τά φυ­τά καί τά φυ­τά ἀ­νώ­τε­ρα ἀ­πό τά βρά­χια, ἔ­τσι ὑ­ψη­λό­τε­ρα δη­μι­ουρ­γή­μα­τα πά­νω ἀ­πό τόν ἄν­θρω­πο εἶ­ναι οἱ ἄγ­γε­λοι. Δέν ἔ­χουν σῶ­μα ὑ­λι­κό οἱ ἄγ­γε­λοι ἀλ­λά λε­πτό­τα­το, αἰ­θέ­ριο, σχε­δόν ἄ­ϋ­λο. Καί λό­γῳ τῆς αἰ­θέ­ριας σύ­στα­σής τους κι­νοῦν­ται τα­χύ­τα­τα. Οἱ ἄγ­γε­λοι δέν εἶ­ναι παν­τα­χοῦ πα­ρόν­τες ὅ­πως εἶ­ναι ὁ Θε­ός ἀλ­λά κι­νοῦν­ται μέ με­γά­λη τα­χύ­τη­τα. Ἔ­τσι βλέ­πουν τά με­γα­λεῖ­α τοῦ Θε­οῦ, τόν ὑ­μνοῦν καί τόν δο­ξο­λο­γοῦν λέ­γον­τας τό «Ἅ­γιος, Ἅ­γιος, Ἅ­γιος Κύ­ριος Σα­βα­ώθ, πλή­ρης ὁ οὐ­ρα­νός καί ἡ γῆ τῆς δό­ξης σου». (Θ. Λειτ. Ἡσ. 6,3).
Ἐ­κτός ἀ­πό τούς ἀ­κα­τά­παυ­στους ὕ­μνους πρός τό Θε­ό οἱ ἄγ­γε­λοι εἶ­ναι δι­αγ­γε­λεῖς, πού με­τα­φέ­ρουν τό θέ­λη­μα τοῦ Θε­οῦ στούς ἀν­θρώ­πους. Εἶ­ναι, ἐ­πί­σης, φύ­λα­κες τῶν ἀν­θρώ­πων. «Ἄγ­γε­λον εἰ­ρή­νης, πι­στόν ὁ­δη­γόν, φύ­λα­κα τῶν ψυ­χῶν καί τῶν σω­μά­των ἡ­μῶν» ζη­τοῦ­με κά­θε μέ­ρα στή Θεί­α Λει­τουρ­γί­α. Ἄγ­γε­λοι εἶ­ναι δί­πλα μας. Τί με­γά­λο πράγ­μα εἶ­ναι αὐ­τό! Τό σκε­φτή­κα­με; Τό πι­στεύ­ου­με; Σέ κά­θε βῆ­μά μας ἔ­χου­με ἄγ­γε­λο φύ­λα­κα. Δί­πλα στόν κά­θε χρι­στια­νό ἀ­πό τήν ὥ­ρα πού θά βα­πτι­σθεῖ μέ­χρι τήν ὥ­ρα πού θά ξε­ψυ­χή­σει, ἄγ­γε­λος πα­ρα­στέ­κει. Καί ὁ ἄγ­γε­λός μας χαί­ρει, ὅ­ταν ἐ­μεῖς κά­νου­με τό θέ­λη­μα τοῦ Θε­οῦ, λυ­πᾶ­ται δέ καί θρη­νεῖ ὅ­ταν ἐ­μεῖς τό πα­ρα­βαί­νου­με. «Χα­ρά γί­νε­ται ἐν οὐ­ρα­νῶ ἐ­πί ἐ­νί ἁ­μαρ­τω­λῶ με­τα­νο­οῦν­τι». (Λουκ. 15,10) Ὅ­ταν ἐ­δῶ πέ­φτει ἕ­να δά­κρυ με­τα­νοί­ας, στόν οὐ­ρα­νό οἱ ἄγ­γε­λοι πα­νη­γυ­ρί­ζουν. Ἔ­λε­γε ὁ Ἅ­γιος Κο­σμᾶς ὁ Αἰ­τω­λός: «Ὅ­πως δέν τολ­μᾶς μπρο­στά σ’ ἕ­να μι­κρό παι­δί νά κά­νεις κά­ποι­α αἰ­σχρή πρά­ξη, ἔ­τσι καί μπρο­στά στόν ἄγ­γε­λό σου νά ζεῖς μί­α ζω­ή ἀ­κη­λί­δω­τη».
Ὁ ἄγ­γε­λος, λοι­πόν, εἶ­ναι τό ἀ­νώ­τε­ρο δη­μι­ούρ­γη­μα τοῦ Θε­οῦ στούς οὐ­ρα­νούς. Ἀλ­λά καί ὁ ἄν­θρω­πος ἐ­δῶ στή γῆ μπο­ρεῖ νά γί­νει ἐ­πί­γει­ος ἄγ­γε­λος, νά μι­μη­θεῖ τούς ἀγ­γέ­λους, νά γί­νει ἔν­σαρ­κος ἄγ­γε­λος, ὅ­πως ἔ­γι­νε ὁ ἅ­γιος Ἰ­ω­άν­νης ὁ Πρό­δρο­μος, ὁ προ­φή­της Ἠ­λί­ας ὁ Θε­σβί­της, ὅ­σιοι καί ἀ­σκη­τές καί πα­τέ­ρες τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας μας, ἔγ­γα­μοι καί ἄ­γα­μοι. Στόν κό­σμο τοῦ­το σή­με­ρα ἄλ­λοι ἄν­θρω­ποι ζοῦν ὡς ὑ­λι­κά ὄν­τα καί τε­τρά­πο­δα, ἄλ­λοι ὡς ἄν­θρω­ποι καί ἄλ­λοι ζοῦν ὡς ἄγ­γε­λοι.
Πα­ρα­πά­νω, ὅ­μως, ἀ­πό τούς ἀν­θρώ­πους καί τούς ἀγ­γέ­λους εἶ­ναι ὁ Θε­άν­θρω­πος Χρι­στός. Αὐ­τός πού κυ­βερ­νᾶ τά πάν­τα, πού κα­τέ­χει τά κλει­διά τῆς ζω­ῆς καί τοῦ θα­νά­του. «Εἷς ἅ­γιος, εἷς Κύ­ριος, Ἰ­η­σοῦς Χρι­στός, εἰς δό­ξαν Θε­οῦ Πα­τρός». Σ’ Αὐ­τόν ἁρ­μό­ζει τό εἰ­σα­γω­γι­κό χω­ρί­ο «Τί ἐ­στιν ἄν­θρω­πος». Πό­σο σπου­δαῖ­ο πλά­σμα εἶ­ναι ὁ ἄν­θρω­πος καί τόν θυ­μᾶ­σαι, Κύ­ρι­ε; Τί εἶ­ναι τό παι­δί, ὁ ἀ­πό­γο­νος τοῦ ἀν­θρώ­που καί τόν προ­σέ­χεις, ἔρ­χε­σαι καί τόν βο­η­θεῖς;
Ἀ­δελ­φοί μου, πολ­λά κυ­ρί­ως ὑ­λι­κά καί ἀν­θρώ­πι­να δη­μι­ουρ­γή­μα­τα θαυ­μά­ζου­με σή­με­ρα καί κά­ποι­α φυ­σι­κά το­πί­α, γιά τά ὁ­ποῖ­α, δυ­στυ­χῶς, θε­ο­ποι­οῦ­με τή φύ­ση καί λέ­με: «τί κά­νει ἡ φύ­ση!», ἀν­τί νά λέ­με: «Τίς Θε­ός μέ­γας ὡς ὁ Θε­ός ἡ­μῶν∙ Σύ εἶ ὁ Θε­ός ὁ ποι­ῶν θαυ­μά­σια μό­νος». Ἀ­γνο­οῦ­με, ὅ­μως, πώς ὁ ἴ­διος ὁ Θε­ός ἔ­γι­νε ἄν­θρω­πος γιά νά σώ­σει τόν ἄν­θρω­πο καί νά τόν ξα­να­βά­λει στόν Πα­ρά­δει­σο ὅ­που ἀ­νή­κει. Ἀ­μήν.
Ἐκ τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Χίου
Πηγή: http://koimisikallimasia.blogspot.gr/

Η Αγάπη κατανοεί.

Η ομιλία πραγματοποιήθηκε στις 22 Ιανουαρίου 2012 στο Σεμινάριο Ορθοδόξου πίστεως στην Αγία Παρασκευή.

π. Ανδρέας Κονάνος

Πηγή: http://lllazaros.blogspot.gr/

Η διαφορά ανάμεσα στους ιερείς και στους γονείς μας (Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος).

Οι γονείς μας, ο πατέρας μας και η μητέρα μας, είναι ιερά πρόσωπα για μας. Έχουν από το Θεό μεγάλη χάρη και ευλογία. Μα πιο μεγάλη από αυτούς χάρη και ευλογία έχουν οι ιερείς μας.
 Η διαφορά ανάμεσα στους ιερείς και στους γονείς μας είναι πολύ μεγάλη. Είναι τόσο μεγάλη, όσο μεγάλη είναι η διαφορά ανάμεσα στην παρούσα ζωή και στην αιώνια.
 Οι γονείς, γεννούν παιδιά, για την παρούσα ζωή· οι ιερείς, για την άλλη. Οι γονείς, δεν μπορούν, ούτε να σώσουν τα παιδιά τους, ούτε να τα προφυλάξουν· ούτε από αρρώστειες· ούτε από τον θάνατο!
 Οι ιερείς, μπορούν. Και σώζουν. Ψυχές άρρωστες. Από το χείλος της απωλείας! Κάνουν και σταματάει το κατρακύλισμα: με τα λόγια τους· με τις συμβουλές τους· και με τις ευχές τους.
Οι γονείς, αν τα παιδιά τους πρόσβαλαν κανέναν μεγάλον, δεν μπορούν να τα προστατεύσουν!
Οι ιερείς, μας βγάζουν ασπροπρόσωπους, ακόμη και αν εναντίον μας έχει οργισθή ο ίδιος ο Θεός. Γιατί ο Θεός έχει δεσμευθή να τους ακούει.
Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος

Πηγή: http://agapienxristou.blogspot.ca/
Εγγραφή σε: Αναρτήσεις (Atom)

Για Μαθηματικά κι όχι μόνο...