Μητροπολίτης Κυθήρων Σεραφείμ, Κυριακή του Τυφλού - «Υπομένων υπέμεινα τον Κύριον και προσέσχε μοι».

Κυριακή του τυφλού (Μιχαήλ Χούλη)

ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ ΕΚ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΥ

«ΥΠΟΜΕΝΩΝ ΥΠΕΜΕΙΝΑ ΤΟΝ ΚΥΡΙΟΝ ΚΑΙ ΠΡΟΣΕΣΧΕ ΜΟΙ»

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!

Το σημερινό Ευαγγελικό Ανάγνωσμα αναφέρεται στην προσέγγιση και την συνάντηση του Κυρίου μας Ιησού Χριστού με τον εκ γενετής τυφλό, που, κατά τον λόγο του Κυρίου μας, γεννήθηκε τυφλός για να φανερωθούν στην περίπτωσή του τα αγαθά και φιλάνθρωπα έργα της Προνοίας του Θεού. Ακολούθησε η θεραπεία του τυφλού, η πλάσις και δημιουργία από τον πηλόν, τη λάσπη, των ανύπαρκτων οφθαλμών του και η εντολή του θείου Ιατρού Ιησού Χριστού να πορευθή στην κολυμβήθρα του Σιλωάμ για να νιφθή, μετά από την θαυμαστή αυτή επέμβαση του Θεανθρώπου.

Το εκπληκτικό αυτό θαύμα προκάλεσε τον θαυμασμό και την απορία των γειτόνων και άλλων συνανθρώπων του. Άλλοι έλεγαν ότι αυτός ήταν ο ζητιάνος πρώην τυφλός, άλλοι ότι ήταν  όμοιος με εκείνον. Ο ίδιος ομολογούσε ότι αυτός ο ίδιος ήταν και εξιστόρησε το θαύμα, που έγινε από τον άνθρωπο, που λεγόταν Ιησούς.

Οδηγήθηκε στους Φαρισαίους ο άλλοτε τυφλός. Ανακρίνεται και από αυτούς για το πως ανέβλεψε. Και όταν τους περιέγραψε το θαυμαστό αυτό γεγονός του είπαν ότι αυτός που τον γιάτρεψε δεν είναι άνθρωπος του Θεού, διότι τον εθεράπευσε το Σάββατο, που είναι ημέρα θρησκευτικής αργίας. Άλλοι δεν το δέχονταν αυτό, γιατί δεν ήταν δυνατόν ένας αμαρτωλός και ξένος προς τον Θεό άνθρωπος να κάνει τέτοια θαυμαστά σημεία. Και επικρατούσε διάστασις και διχογνωμία μεταξύ τους.

Έπειτα από αυτό ερωτούν πάλι τον πρώην τυφλό για το ποιά γνώμη έχει για τον Ιησού, που τον γιάτρεψε και απάντησε ότι είναι προφήτης. Έχοντας δε οι Ιουδαίοι αμφιβολία για το αν ήταν προηγουμένως τυφλός και ανέβλεψε, κάλεσαν τους γονείς  του για να το επιβεβαιώσουν, αυτοί και το παραδέχθηκαν ότι ήταν ο γυιός τους, που γεννήθηκε τυφλός, αλλά μίλησαν ως αυτό το σημείο και τους παρέπεμψαν στον ίδιο τον θεραπευθέντα τυφλό, για να δώση περαιτέρω πληροφορίες και εξηγήσεις. Κι᾽ αυτό το έκαναν από φόβο μήπως τους κάνουν αποσυνάγωγους.

Οι Φαρισαίοι, έπειτα και από τις πληροφορίες  των γονέων του δεν ησύχασαν, αλλά ξανακάλεσαν και ξαναανέκριναν τον πρώην τυφλό, συμβουλεύοντάς τον να δοξάση τον Θεό για το θαύμα, γιατί κατά την γνώμη τους ο Ιησούς ήταν αμαρτωλός ως δήθεν παραβάτης του Μωσαϊκού νόμου. Και πήραν από τον άλλοτε τυφλό την φωτισμένη απάντηση: Γνωρίζουμε ότι ο Θεός δεν ακούει και δεν απαντά στα αιτήματα των αμαρτωλών, αλλά σ᾽εκείνους μόνο που είναι θεοσεβείς και τηρητές του θείου θελήματος. Και ότι ένα τέτοιο θαύμα είναι πρωτόγνωρο και θα ήταν ακατόρθωτο χωρίς την βοήθεια του Θεού.

Μετά από αυτό τον χαρακτήρισα, άνθρωπο βουτηγμένο στην αμαρτία και τον εξεδίωξαν βίαια. Ο φιλάνθρωπος, όμως, Κύριος και Θεός μας τον συνάντησε ξανά και τον ερώτησε αν πιστεύη στον Υιό του Θεού. Και όταν ο Χριστός τον διαβεβαίωσε ότι είναι αυτός που τον εθεράπευσε, είπε τα συγκινητικά εκείνα λόγια: πιστεύω Κύριε. Και τον προσκύνησε.

Ο μέγας και θείος Ιατρός των ψυχών  και των σωμάτων Κύριός μας Ιησούς Χριστός, παρακινούμενος από την πολλή και άμετρη φιλανθρωπία Του, «Αυτός είδε τον τυφλόν,  ουχ᾽ ο τυφλός αυτώ προσήλθε», αυτός δηλ. είδε και πλησίασε  τον τυφλό και όχι ο τυφλός τον Χριστό, κατά τον άγιο Ιωάννη τον Χρυσόστομο, ο οποίος προσθέτει ότι (ο Ιησούς) «κάνει αυτό το θαυμαστό σημείο που δεν  ήταν το τυχόν θαύμα, αλλά τότε για πρώτη φορά συνέβαινε». Και ο ερμηνευτής Ζιγαβηνός προσεπιλέγει: «Είναι μέγιστο θαύμα, που δεν είχε γίνει ποτέ μέχρι τότε. Γιατί  και άλλοι τυφλοί ανέβλεψαν. Τυφλός όμως εκ γενετής κανένας μέχρι τότε δεν θεραπεύθηκε».

Όσον αφορά στον λόγο του Θείου Διδασκάλου ότι η εκ γενετής τύφλωσις του ανθρώπου αυτού έγινε για να φανερωθούν με την υπερθαύμαστη θεραπεία των ματιών του τα έργα που η δύναμις και η αγαθότητα του Θεού εργάζεται λέγει σχετικά ο Ευθύμιος Ζιγαβηνός· «Για να φανερωθούν τα έργα του Θεού, και αυτός από εδώ να αναβλέψη ως προς την ψυχή του». Και ο Ιερός Θεοφύλακτος κάνει την ακόλουθη ρητορική ερώτηση: «… Αδικήθηκε ο άνθρωπος με την στέρηση του φωτός των οφθαλμών του, για να φανερωθούν τα έργα του Θεού…;  Ποιά αδικία αδικήθηκε, ω άνθρωπε; Στερήθηκε το φως των ματιών του λέγει. Και ποιά βλάβη προέκυψε από την στέρηση του αισθητού φωτός; Αντίθετα μάλλον έχει ευεργετηθή. Γιατί μαζί  με την σωματική όραση φωτίσθηκε και στα μάτια της ψυχής. Ώστε για το καλό του συνέβη η τύφλωσις, αφού με την θαυματουργική  θεραπεία του εγνώρισε καλά τον αληθινό Ήλιο της δικαιοσύνης, τον Χριστό». Και ο Χρυσορρήμων άγιος Ιωάννης, Αρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως, συμπληρωματικά γράφει: «Όπως, λοιπόν, τα κακά δεν είναι κακά, αυτά που μας συμβαίνουν στην παρούσα ζωή, έτσι ούτε τα αγαθά είναι αγαθά, αλλά η αμαρτία μόνη είναι το κακό, η δε τύφλωσις δεν είναι κακό».

Ως κατακλείδα θα παραθέσουμε την μεταστροφή του Αγίου Αυγουστίνου, η οποία ήταν καρπός της υπομονής, επιμονής και προσευχής της μητέρας του, της Αγίας Μόνικας από το βιβλίο «Χαρίσματα και Χαρισματούχοι», Ι. Μ. Παρακλήτου.

«Γέρασε η Μόνικα στη σχολή της υπομονής και της ελπίδος. Αντί να περιμένη την επιστροφή του ασώτου υιού, βάλθηκε η ίδια να τον κυνηγά σε στεριές και θάλασσες. Εγκαταλείπει την Αφρική και έρχεται στα Μεδιόλανα (Μιλάνο) για την τελική επίθεση.

Στα Μεδιόλανα ζει το γλυκοχάραμα της επιστροφής του ασώτου. Η μία χαρά διαδέχεται την άλλη: Ο Αυγουστίνος αηδίασε τους μανιχαίους και τους εγκατέλειψε. Με βαθιά συγκίνηση τον βλέπει να συχνάζη στα κηρύγματα του αγίου επισκόπου Αμβροσίου και να μιλά γι᾽αυτόν με σεβασμό και εκτίμηση. Ο Αυγουστίνος παλεύει. Τα δεσμά της αμαρτίας χαλάρωσαν, αλλά ακόμη δεν έσπασαν.

Τέλος νικά η μητέρα του, ο άνθρωπος της προσευχής και των δακρύων, της υπομονής και της ελπίδος. Εκείνη που νίκησε τον ατίθασο σύζυγο και τη δύστροπη πεθερά, νίκησε τώρα τον γιο της ύστερα από τριάντα χρόνια αγώνος και προσευχής.

Ο Αυγουστίνος παίρνει σταθερή απόφαση να επιστρέψη στον Χριστό και ν᾽αφοσιωθή στο έργο της Εκκλησίας Του. Ποιός μπορεί να νιώση τη χαρά της Μόνικας την ώρα που βαπτιζόταν ο γιος της. Εδώ τελείωσε η αποστολή της. Είδε το παιδί της στην αγκαλιά του Κυρίου.

-Νυν απολύεις την δούλη Σου, Δέσποτα, εν ειρήνη, ψελλίζει συγκινημένη.

Μητέρα και γιος επιστρέφουν στην Αφρική. Στην Όστια, στις εκβολές του Τίβερη, σταθμεύουν σε μια φιλική έπαυλη, για να ξεκουραστούν. Εκεί η Μόνικα αρρωσταίνει και σε λίγες μέρες, σε ηλικία 56 ετών, παραδίδει το πνεύμα της «εν ειρήνη» στον Δεσπότη Χριστό.

Ο Κύριος είχε εκπληρώσει και την τελευταία επιθυμία της».

Το μήνυμα της σημερινής Κυριακής είναι «Υπομένων υπέμεινα τον Κύριον και προσέσχε μοι».

Ορθόδοξος Τύπος,27/05/2016

Πηγή: http://aktines.blogspot.gr/

Άγιε Παΐσιε, πρέσβευε για την πατρίδα μας. Φώτισε μας να βαδίζουμε οδόν σωτηρίας.

Πηγή: http://paraklisi.blogspot.gr/

Εμείς δεν κάνουμε ποτέ λάθος;

Σε μια αίθουσα αναμονής αεροδρομίου, στην θέση των Vips απλώνεται αναπαυτικά στα καθίσματα μια νεαρή γυναίκα.

Δίπλα της ακουμπά ένα βιβλίο και ένα πακέτο μπισκότα που μόλις είχε αγοράσει για τις ώρες αναμονής.

Στο διπλανό κάθισμα, ένας καλοβολεμένος νεαρός κύριος είναι αφοσιωμένος στο βιβλίο του. Καθώς η νεαρή γυναίκα διαβάζει αμέριμνα, απλώνει το χέρι της και παίρνει ένα μπισκότο. Την ίδια στιγμή ο κύριος παίρνει κι αυτός ένα μπισκότο. Τι θράσος! Από τα μπισκότα που μόλις είχε αγοράσει για τον εαυτό της!

Ενοχλημένη, παίρνει ένα δεύτερο μπισκότο αλλά και ο νεαρός κύριος παίρνει άλλο ένα, χαμογελώντας της ευγενικά. Ο θυμός της έχει ξεπεράσει κάθε όριο, είναι πια τελείως οργισμένη. Στη συνέχεια για κάθε μπισκότο που έπαιρνε αυτή, έπαιρνε άλλο ένα και αυτός. Ώσπου, στο τελευταίο, η νεαρή βράζει από οργή και περιμένει να δει τι θα κάνει ο αγενής.

Αυτός, κόβει στα δυο το μπισκότο και της προσφέρει το μισό. Έξαλλη πλέον η κοπέλα, μαζεύει βιαστικά τα πράγματά της και ορμά έξω από την αίθουσα. Στη διάρκεια της πτήσης ανοίγοντας την τσάντα της διαπιστώνει έντρομη ότι το πακέτο με τα δικά της μπισκότα βρισκόταν εκεί άθικτο, ποτέ δεν το είχε ακουμπήσει στο διπλανό κάθισμα της αίθουσας αναμονής. Έπαιρνε από τα μπισκότα του χαμογελαστού κυρίου!

Όμως, ήταν πια πολύ αργά για να διορθώσει την παρεξήγηση. Δεν ήξερε τίποτε γι' αυτόν, ενώ έσπευσε να «αναγνωρίσει» οργισμένα το δικό της λάθος στην συμπεριφορά του!

Κι έτσι, έλειψε η ευκαιρία για ένα αυθόρμητο διάλογο. Που θα παρέμενε οργισμένη παρεξήγηση αν δεν έβρισκε άθικτα τα μπισκότα της. Θα μπορούσε να τα είχε ξεχάσει κάπου αλλού. Άραγε οι άλλοι πάντα σκοπεύουν να μας πάρουν κάτι; Μήπως μας έχουν δώσει κιόλας κάτι που το αγνοούμε αυτάρεσκα;

Εμείς δεν κάνουμε ποτέ λάθος;;;

Πηγή:  http://agios-dimitrios.blogspot.gr/

Δεν είναι δύσκολο να επικοινωνήσεις με τους Αγίους.

"Δεν είναι δύσκολο να επικοινωνήσεις με τους Αγίους. Αρκεί να εξαγνίσεις τα ψυχικά σου μάτια, να τα προσηλώσεις πάνω σε έναν Άγιο και να προσευχηθείς σ' αυτόν, να του ζητήσεις αυτό που έχεις ανάγκη και να είσαι σίγουρος πως θα το λάβεις."

Άγιος Ιωάννης της Κροστάνδης

Πηγή: http://proskynitis.blogspot.gr/

10 απλά καθημερινά πράγματα που μπορούμε να κάνουμε ώστε να ευαρεστούμε τον Χριστό.

Προσπάθησε να ευαρεστείς στον Θεό σε όλα και πάντοτε και να σκέπτεσαι τη σωτηρία της ψυχής σου από την αμαρτία και το διάβολο και την υιοθεσία της από τον Θεό.

Όταν σηκώνεσαι από το κρεβάτι: κάνε το σημείο του σταυρού και λέγε: «Εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος». Επίσης: «Καταξίωσον, Κύριε, εν τη ημέρα ταύτη αναμαρτήτους φυλαχθήναι ημάς· και, δίδαξόν με του ποιείν το θέλημά σου».

Όταν πλένεσαι, είτε στο σπίτι σου είτε στα λουτρά, λέγε: «Ραντιείς με υσσώπω και καθαρισθήσομαι· πλυνείς με και υπέρ χιόνα λευκανθήσομαι».

Όταν ντύνεσαι, σκέψου την καθαρότητα της καρδιάς και ζήτησε από τον Θεό καθαρή καρδιά: «Καρδίαν καθαράν κτίσον εν εμοί ο Θεός». Και: «Πνεύμα ευθές εγκαίνισον εν τοις εγκάτοις μου».

Όταν βγάζεις τα παλιά ρούχα και τα παρατάς με περιφρόνηση, θυμήσου με μεγαλύτερη περιφρόνηση την παραίτηση του παλαιού, του αμαρτωλού, του εμπαθούς, του σαρκικού ανθρώπου.

Όταν γεύεσαι τη γλυκύτητα του ψωμιού, θυμήσου τον αληθινό Άρτο, ο οποίος δίνει στην ψυχή την αιώνια ζωή, το Σώμα και το Αίμα του Χριστού, και να αισθάνεσαι πείνα γι᾽ αυτόν τον Άρτο -δηλαδή, να επιθυμείς να κοινωνείς απ᾽ Αυτόν συχνότερα. Πίνοντας νερό, τσάι, γλυκό κρασί ή άλλο ποτό, θυμήσου το αληθινό ποτό, το οποίο σβήνει τη δίψα της ψυχής που φλέγεται από τα πάθη- το πανάχραντο και ζωοποιό Αίμα του Σωτήρος.

Όταν αναπαύεσαι την ημέρα, θυμήσου την αιώνια ανάπαυση, την ετοιμασμένη για εκείνους οι οποίοι αγωνίζονται και παλεύουν κατά της αμαρτίας, κατά των αερίων πνευμάτων του κακού, κατά της ανθρωπίνης αδικίας ή τραχύτητας και αμάθειας. Όταν ξαπλώνεις για να κοιμηθείς τη νύχτα, σκέψου τον ύπνο του θανάτου, ο οποίος αργά ή γρήγορα οπωσδήποτε θα έρθει σε όλους μας, και τη σκοτεινή εκείνη, αιώνια, φοβερή νύκτα, στην οποία θα ριχθούν όλοι οι αμετανόητοι αμαρτωλοί.

Όταν αντικρύζεις το φως της ημέρας, σκέψου την ανέσπερη μέρα, την αιώνια, τη λαμπρότατη -τη λαμπρότερη κι από την πιο λαμπρή γήινη μέρα- την ημέρα της βασιλείας των Ουρανών, κατά την οποία θα χαρούν όλοι όσοι προσπάθησαν να ευαρεστήσουν στον Θεό ή μετανόησαν ενώπιον του Θεού για όλα όσα έκαναν κατά τη διάρκεια της πρόσκαιρης αυτής ζωής.

Όταν πηγαίνεις κάπου, θυμήσου τη δίκαιη πνευματική πορεία ενώπιον του Θεού και λέγε: «Τα διαβήματά μου κατεύθυνον κατά το λόγιόν Σου και μη κατακυριευσάτω μου πάσα ανομία».

Όταν κάνεις κάτι, προσπάθησε να το κάνεις με τη σκέψη του Θεού, του Δημιουργού, ο οποίος έκανε τα πάντα με την άπειρη σοφία, χάρη και παντοδυναμία Του και σε δημιούργησε κατ᾽ εικόνα και ομοίωσή Του.

Όταν παίρνεις ή έχεις χρήματα ή θησαυρό, θυμήσου ότι ο ακένωτος θησαυρός μας, από τον οποίο αντλούμε όλους τους θησαυρούς της ψυχής και του σώματός μας, η ανεξάντλητη πηγή κάθε ευλογίας, είναι ο Θεός. Ευχαρίστησέ Τον με όλη την καρδιά σου, και μην κλείνεις τους θησαυρούς σου μέσα σου, μήπως έτσι κλείσεις την είσοδο της καρδιάς σου στον ανεκτίμητο και ζωντανό θησαυρό, τον Θεό· αλλά μοίρασε μέρος της περιουσίας σου σ᾽ αυτούς που έχουν ανάγκη, στους άπορους, στους φτωχούς αδελφούς σου, οι οποίοι έχουν μείνει σ᾽ αυτήν τη ζωή για να φανερώσεις σ᾽ αυτούς την αγάπη και την ευγνωμοσύνη σου στον Θεό, και να αμειφθείς γι᾽ αυτό στην αιωνιότητα από τον Θεό.

Όταν βλέπεις τη λευκή λάμψη του αργύρου, μη δελεασθείς από αυτήν αλλά σκέψου ότι η ψυχή σου οφείλει να είναι λευκή και να λάμπει με τις αρετές του Χριστού. Όταν βλέπεις τη λάμψη του χρυσού, μη σαγηνεύεσαι από αυτήν αλλά θυμήσου ότι η ψυχή σου πρέπει να καθαρίζεται με τη φωτιά όπως ο χρυσός, και ότι ο Κύριος επιθυμεί να σε κάνει να λάμπεις κι εσύ όπως ο ήλιος, στην αιώνια, λαμπρή βασιλεία του Πατέρα Του. Θυμήσου ότι θα δείς τον Ήλιο της Δικαιοσύνης, τον Θεό, την Αγία Τριάδα, την Υπεραγία Παρθένο και Μητέρα του Θεού και όλες τις επουράνιες δυνάμεις και τους αγίους να λάμπουν πλημμυρισμένοι από το ανέκφραστο φως το οποίο ξεχύθηκε επάνω τους».

Πηγή: http://agios-dimitrios.blogspot.gr/