«Έταξα στην Παναγιά» – Μακαριστής Πορφυρίας Μοναχής.

Αποβίβασα στο νοσοκομείο Παίδων. Και, πριν ξεκινήσω, βλέπω μια κυρία να τρέχει προς εμένα. Την περιμένω! Μπαίνει κλαμένη. Αφού μου λέει τον προορισμό της, τη ρωτώ γιατί κλαίει.

-Αχ, κοπέλα μου! Το παιδί μου είναι βαριά άρρωστο.

-Το έχετε εδώ, στο Παίδων;

-Εδώ το έχω.

-Μην κλαίτε, κυρία μου, ο Θεός είναι μεγάλος. Θα κάνει καλά το παιδί σας.

-Αχ! Οι ελπίδες μου είναι σ” Εκείνον! Έταξα στην Παναγιά να μου το κάνει καλά και θα της το πάω χρυσό!

Τι ήθελε και μου το είπε τώρα αυτό; Και με τον τρόπο που το είπε, μου άναψε τα αίματα. Ήταν σαν να έκανε εμπορική συναλλαγή με την Παναγία! Ωστόσο, κρατάω την υπομονή μου και γίνομαι όσο πιο γλυκιά μπορώ.

-Καλή μου κυρία, πήγαινε σε μία Εκκλησία, γονάτισε μπροστά στην Παναγιά μας και παρακάλεσε την να σε λυπηθεί και να κάνει καλά το παιδί σου. Και αντί να της το πας χρυσό, να της υποσχεθείς πώς θα νηστεύεις το κρέας κάθε Παρασκευή ή και Τετάρτη ή κάθε Μεγάλη Εβδομάδα να φοράς μαύρα, για να συμμετέχεις και εσύ στον πόνο της. Θυσιάζοντας κάτι από εσένα δεν θα Την ξεχάσεις ποτέ.

Εδώ έκανε σαν να της έβαλα μαχαίρι στην καρδιά. Ακούστε απάντηση:

-Τι λες, μωρή ταξιτζού; Αν είναι να νηστεύω ή να φορέσω μαύρα, ας το πάρει!

-Πολύ σωστά, κυρία μου, τότε γιατί κλαίτε; για να σας λυπηθώ;

Η κυρία θύμωσε- μου ζήτησε να σταματήσω, για να κατέβει. Εγώ δεν της απάντησα. Απλά έκανα, όπως μου είπε. Η κυρία κατέβηκε βρίζοντας με και χτυπώντας δυνατά την πόρτα.

Αυτή η μάνα λατρεύει το παιδί της!

Από το βιβλίο: «Ταξιδεύοντας στα τείχη της πόλης», της Μακαριστής μοναχής Πορφυρίας.

ΑΘΗΝΑ 2010

Κεντρική διάθεση Νεκτάριος Δ. Παναγόπουλος.

Πηγή: http://www.orp.gr/

Ο Άγιος Ιωάννης ο Ρώσος ζητά από μόνος του αλλαγή αμφίων!

Διηγήσεις του Πατρός Ιωάννου Βερνέζου, Προϊσταμένου Ιερέως στον Όσιο Ιωάννη το Ρώσο, στο Νέο Προκόπι της Εύβοιας.

Αλλαγή των αμφίων.

“…Ο Άγιος ζητάει μόνος του να του αλλάξουμε τα άμφια. Τότε μπορούμε να ανοίξουμε και την λάρνακα. Η λάρνακα δεν ανοίγει όποτε εμείς θελήσουμε, αλλά όταν θέλει ο Άγιος.

Πως ειδοποιεί γιά την αλλαγή των αμφίων του; Νά, έρχεται π.χ. σε μιά καλή ψυχή και λέει στον ύπνο (σέ διάφορα μέρη, στην Ν. Υόρκη, στην Αυστραλία, στην Θεσσαλονίκη), έλα να...

με χαιρετήσης, είμαι ο Ιωάννης από την Ρωσία’ έλα στην εκκλησία μου και να πης στον Ιερέα ήρθε ο καιρός να μου αλλάξουν τους χιτώνες. Έτσι έγινε το 1937, το 1955, το 1977 που έγινα αποδέκτης εγώ. Επήρα εγώ τίς πληροφορίες από πιστούς.

Το 2005 ξαναζήτησε ο Όσιος να γίνη αλλαγή αμφίων μετά 28 χρόνια που πέρασαν από το 1977.

Ο κ. Στυλιανός ξέρει ότι εδώ μαζί ξεκινήσαμε στον αγώνα. Μού είπε λευκανθήκαμε. Ο αγαπητός Στυλιανός είναι πολλά χρόνια στον αγώνα, και να προσεύχεσθε γι’ αυτόν. Εγώ είμαι εδώ 43 χρόνια κληρικός και τρία χρόνια πρίν ως λαϊκός, συνολικά 46 χρόνια και έχουμε δεί χιλιάδες και εκατομμύρια πιστούς να περνούν μπροστά από τον Άγιο Ιωάννη.

Τί έχουμε να μαρτυρήσουμε; Τί είδαμε στις αλλαγές; Το συγκλονιστικό είπαμε είναι ότι ειδοποιεί ο ίδιος! Έτσι σε μιά κοπέλα είπε:

Να ‘ρθής να δής το μαξιλάρι μου που θα είναι γεμάτο δάκρυα. Κλαίμε για σας τους νέους. Προσευχόμαστε ιδιαίτερα γιά σας στο Θεό να σας στηρίξη.

Όταν το 1977 ανοίξαμε και είδαμε το μαξιλάρι όλο καθαρό ήταν, όμως εδώ δίπλα στούς οφθαλμούς ήταν βρεγμένο με μιά μεγάλη κηλίδα από δάκρυα.

Είδαμε όλη την κεφαλή του Αγίου να κινείται, και ο Σεβασμιώτατος και οι ιερείς.

Συγκλονιστικό! Παίρνουμε την λάρνακα και ερχόμαστε σε δύο τραπέζια και βάζουμε τον Άγιο. Αυτό που σεβάστηκε ο ίδιος ο Θεός, ετίμησε και εχαρίτωσε και εδόξασε, που χάρισε το δώρο της αφθαρσίας ως την Β΄ Παρουσία…”

Πηγή: http://www.vimaorthodoxias.gr/

Ψαλμός ΞΖ' - Αναστήτω ο Θεός και διασκορπισθήτωσαν οι εχθροί αυτού.

Οι Αίνοι του Πάσχα

Χριστός Ανέστη. Αληθώς Ανέστη ο Κύριος.

Θα έρθουν μέρες.....

Θα έρθουν μέρες, ώρες και στιγμές που θα νιώσουμε αδύναμοι να προσευχηθούμε. Να σταθούμε ενώπιον του Θεού και να ψελλίσουμε τις γνωστές μας προσευχές. Ίσως τότε που δεν υπάρχει καμία πλέον δική μας προσπάθεια και δεν μπορούμε να υποστηρίξουμε τον εαυτό μας με καμία δική μας κατάκτηση, προσπάθεια, αρετή και κατόρθωμα, να είναι η ώρα που η Χάρις θα μας αρπάξει στην κυριολεξία στην πλεονάζουσα αγκαλιά της.

Είναι τέτοιες στιγμές που πολλές φορές γεννιέται κάτι ειλικρινές και αληθινό μεταξύ εμάς και του Θεού, όταν εμείς έχουμε τσακιστεί και τσαλακωθεί, όταν νιώθουμε ανίσχυροι μέσα στην αποτυχία μας.

Άλλωστε ας μην ξεχνάμε ότι η προσευχή πολλές φορές εκφράζεται ως βαθιά σιωπή απέναντι στην δική μας αδυναμία και στην μεγάλη του φιλανθρωπία.

π. λίβυος

Πηγή: http://ekdoseisxrysopigi.blogspot.gr/

Μητροπολίτης Κυθήρων Σεραφείμ, Κυριακή του Τυφλού - «Υπομένων υπέμεινα τον Κύριον και προσέσχε μοι».

Κυριακή του τυφλού (Μιχαήλ Χούλη)

ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ ΕΚ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΥ

«ΥΠΟΜΕΝΩΝ ΥΠΕΜΕΙΝΑ ΤΟΝ ΚΥΡΙΟΝ ΚΑΙ ΠΡΟΣΕΣΧΕ ΜΟΙ»

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ!

Το σημερινό Ευαγγελικό Ανάγνωσμα αναφέρεται στην προσέγγιση και την συνάντηση του Κυρίου μας Ιησού Χριστού με τον εκ γενετής τυφλό, που, κατά τον λόγο του Κυρίου μας, γεννήθηκε τυφλός για να φανερωθούν στην περίπτωσή του τα αγαθά και φιλάνθρωπα έργα της Προνοίας του Θεού. Ακολούθησε η θεραπεία του τυφλού, η πλάσις και δημιουργία από τον πηλόν, τη λάσπη, των ανύπαρκτων οφθαλμών του και η εντολή του θείου Ιατρού Ιησού Χριστού να πορευθή στην κολυμβήθρα του Σιλωάμ για να νιφθή, μετά από την θαυμαστή αυτή επέμβαση του Θεανθρώπου.

Το εκπληκτικό αυτό θαύμα προκάλεσε τον θαυμασμό και την απορία των γειτόνων και άλλων συνανθρώπων του. Άλλοι έλεγαν ότι αυτός ήταν ο ζητιάνος πρώην τυφλός, άλλοι ότι ήταν  όμοιος με εκείνον. Ο ίδιος ομολογούσε ότι αυτός ο ίδιος ήταν και εξιστόρησε το θαύμα, που έγινε από τον άνθρωπο, που λεγόταν Ιησούς.

Οδηγήθηκε στους Φαρισαίους ο άλλοτε τυφλός. Ανακρίνεται και από αυτούς για το πως ανέβλεψε. Και όταν τους περιέγραψε το θαυμαστό αυτό γεγονός του είπαν ότι αυτός που τον γιάτρεψε δεν είναι άνθρωπος του Θεού, διότι τον εθεράπευσε το Σάββατο, που είναι ημέρα θρησκευτικής αργίας. Άλλοι δεν το δέχονταν αυτό, γιατί δεν ήταν δυνατόν ένας αμαρτωλός και ξένος προς τον Θεό άνθρωπος να κάνει τέτοια θαυμαστά σημεία. Και επικρατούσε διάστασις και διχογνωμία μεταξύ τους.

Έπειτα από αυτό ερωτούν πάλι τον πρώην τυφλό για το ποιά γνώμη έχει για τον Ιησού, που τον γιάτρεψε και απάντησε ότι είναι προφήτης. Έχοντας δε οι Ιουδαίοι αμφιβολία για το αν ήταν προηγουμένως τυφλός και ανέβλεψε, κάλεσαν τους γονείς  του για να το επιβεβαιώσουν, αυτοί και το παραδέχθηκαν ότι ήταν ο γυιός τους, που γεννήθηκε τυφλός, αλλά μίλησαν ως αυτό το σημείο και τους παρέπεμψαν στον ίδιο τον θεραπευθέντα τυφλό, για να δώση περαιτέρω πληροφορίες και εξηγήσεις. Κι᾽ αυτό το έκαναν από φόβο μήπως τους κάνουν αποσυνάγωγους.

Οι Φαρισαίοι, έπειτα και από τις πληροφορίες  των γονέων του δεν ησύχασαν, αλλά ξανακάλεσαν και ξαναανέκριναν τον πρώην τυφλό, συμβουλεύοντάς τον να δοξάση τον Θεό για το θαύμα, γιατί κατά την γνώμη τους ο Ιησούς ήταν αμαρτωλός ως δήθεν παραβάτης του Μωσαϊκού νόμου. Και πήραν από τον άλλοτε τυφλό την φωτισμένη απάντηση: Γνωρίζουμε ότι ο Θεός δεν ακούει και δεν απαντά στα αιτήματα των αμαρτωλών, αλλά σ᾽εκείνους μόνο που είναι θεοσεβείς και τηρητές του θείου θελήματος. Και ότι ένα τέτοιο θαύμα είναι πρωτόγνωρο και θα ήταν ακατόρθωτο χωρίς την βοήθεια του Θεού.

Μετά από αυτό τον χαρακτήρισα, άνθρωπο βουτηγμένο στην αμαρτία και τον εξεδίωξαν βίαια. Ο φιλάνθρωπος, όμως, Κύριος και Θεός μας τον συνάντησε ξανά και τον ερώτησε αν πιστεύη στον Υιό του Θεού. Και όταν ο Χριστός τον διαβεβαίωσε ότι είναι αυτός που τον εθεράπευσε, είπε τα συγκινητικά εκείνα λόγια: πιστεύω Κύριε. Και τον προσκύνησε.

Ο μέγας και θείος Ιατρός των ψυχών  και των σωμάτων Κύριός μας Ιησούς Χριστός, παρακινούμενος από την πολλή και άμετρη φιλανθρωπία Του, «Αυτός είδε τον τυφλόν,  ουχ᾽ ο τυφλός αυτώ προσήλθε», αυτός δηλ. είδε και πλησίασε  τον τυφλό και όχι ο τυφλός τον Χριστό, κατά τον άγιο Ιωάννη τον Χρυσόστομο, ο οποίος προσθέτει ότι (ο Ιησούς) «κάνει αυτό το θαυμαστό σημείο που δεν  ήταν το τυχόν θαύμα, αλλά τότε για πρώτη φορά συνέβαινε». Και ο ερμηνευτής Ζιγαβηνός προσεπιλέγει: «Είναι μέγιστο θαύμα, που δεν είχε γίνει ποτέ μέχρι τότε. Γιατί  και άλλοι τυφλοί ανέβλεψαν. Τυφλός όμως εκ γενετής κανένας μέχρι τότε δεν θεραπεύθηκε».

Όσον αφορά στον λόγο του Θείου Διδασκάλου ότι η εκ γενετής τύφλωσις του ανθρώπου αυτού έγινε για να φανερωθούν με την υπερθαύμαστη θεραπεία των ματιών του τα έργα που η δύναμις και η αγαθότητα του Θεού εργάζεται λέγει σχετικά ο Ευθύμιος Ζιγαβηνός· «Για να φανερωθούν τα έργα του Θεού, και αυτός από εδώ να αναβλέψη ως προς την ψυχή του». Και ο Ιερός Θεοφύλακτος κάνει την ακόλουθη ρητορική ερώτηση: «… Αδικήθηκε ο άνθρωπος με την στέρηση του φωτός των οφθαλμών του, για να φανερωθούν τα έργα του Θεού…;  Ποιά αδικία αδικήθηκε, ω άνθρωπε; Στερήθηκε το φως των ματιών του λέγει. Και ποιά βλάβη προέκυψε από την στέρηση του αισθητού φωτός; Αντίθετα μάλλον έχει ευεργετηθή. Γιατί μαζί  με την σωματική όραση φωτίσθηκε και στα μάτια της ψυχής. Ώστε για το καλό του συνέβη η τύφλωσις, αφού με την θαυματουργική  θεραπεία του εγνώρισε καλά τον αληθινό Ήλιο της δικαιοσύνης, τον Χριστό». Και ο Χρυσορρήμων άγιος Ιωάννης, Αρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως, συμπληρωματικά γράφει: «Όπως, λοιπόν, τα κακά δεν είναι κακά, αυτά που μας συμβαίνουν στην παρούσα ζωή, έτσι ούτε τα αγαθά είναι αγαθά, αλλά η αμαρτία μόνη είναι το κακό, η δε τύφλωσις δεν είναι κακό».

Ως κατακλείδα θα παραθέσουμε την μεταστροφή του Αγίου Αυγουστίνου, η οποία ήταν καρπός της υπομονής, επιμονής και προσευχής της μητέρας του, της Αγίας Μόνικας από το βιβλίο «Χαρίσματα και Χαρισματούχοι», Ι. Μ. Παρακλήτου.

«Γέρασε η Μόνικα στη σχολή της υπομονής και της ελπίδος. Αντί να περιμένη την επιστροφή του ασώτου υιού, βάλθηκε η ίδια να τον κυνηγά σε στεριές και θάλασσες. Εγκαταλείπει την Αφρική και έρχεται στα Μεδιόλανα (Μιλάνο) για την τελική επίθεση.

Στα Μεδιόλανα ζει το γλυκοχάραμα της επιστροφής του ασώτου. Η μία χαρά διαδέχεται την άλλη: Ο Αυγουστίνος αηδίασε τους μανιχαίους και τους εγκατέλειψε. Με βαθιά συγκίνηση τον βλέπει να συχνάζη στα κηρύγματα του αγίου επισκόπου Αμβροσίου και να μιλά γι᾽αυτόν με σεβασμό και εκτίμηση. Ο Αυγουστίνος παλεύει. Τα δεσμά της αμαρτίας χαλάρωσαν, αλλά ακόμη δεν έσπασαν.

Τέλος νικά η μητέρα του, ο άνθρωπος της προσευχής και των δακρύων, της υπομονής και της ελπίδος. Εκείνη που νίκησε τον ατίθασο σύζυγο και τη δύστροπη πεθερά, νίκησε τώρα τον γιο της ύστερα από τριάντα χρόνια αγώνος και προσευχής.

Ο Αυγουστίνος παίρνει σταθερή απόφαση να επιστρέψη στον Χριστό και ν᾽αφοσιωθή στο έργο της Εκκλησίας Του. Ποιός μπορεί να νιώση τη χαρά της Μόνικας την ώρα που βαπτιζόταν ο γιος της. Εδώ τελείωσε η αποστολή της. Είδε το παιδί της στην αγκαλιά του Κυρίου.

-Νυν απολύεις την δούλη Σου, Δέσποτα, εν ειρήνη, ψελλίζει συγκινημένη.

Μητέρα και γιος επιστρέφουν στην Αφρική. Στην Όστια, στις εκβολές του Τίβερη, σταθμεύουν σε μια φιλική έπαυλη, για να ξεκουραστούν. Εκεί η Μόνικα αρρωσταίνει και σε λίγες μέρες, σε ηλικία 56 ετών, παραδίδει το πνεύμα της «εν ειρήνη» στον Δεσπότη Χριστό.

Ο Κύριος είχε εκπληρώσει και την τελευταία επιθυμία της».

Το μήνυμα της σημερινής Κυριακής είναι «Υπομένων υπέμεινα τον Κύριον και προσέσχε μοι».

Ορθόδοξος Τύπος,27/05/2016

Πηγή: http://aktines.blogspot.gr/